Een klankbord of een onafhankelijke second opinion. Voor bedrijven en organisaties die worstelen met de maatschappelijke of politieke invulling van duurzaamheid op het gebied van natuur, klimaat of water
“Het doel van denken is niet het opdoen van kennis, maar leren hoe je goed van fout moet onderscheiden en mooi van lelijk.” – Hannah Arendt
Reflectie
Als u er niet uitkomt, of als u uw ideeën, plannen of beleid vooraf wilt toetsen of achteraf herijken op maatschappelijke acceptatie of haalbaarheid.
Klankbord
Als u de maatschappelijke impact of betrokkenheid van uw organisatie kritisch tegen het licht wilt houden.
Second opinion
Als u niet overtuigd bent van de miliue-maatschappelijke of sociaal-ecologische adviezen die u heeft ontvangen, de ideeën die u heeft ontwikkeld, of de kritiek die u krijgt.
Wat lever ik
Een kritisch klankbord ten aanzien van de maatschappelijke invulling van duurzaamheid door uw bedrijf of organisatie
- Kritische reflectie vooraf op de manier waarop uw bedrijf of organisatie maatschappelijke vragen ten aanzien van duurzaamheid, natuur, klimaat of water meeneemt in de planning of uitvoering.
- Kritische reflectie achteraf op het maatschappelijk draagvlak van uw beleid of doelen, ten aanzien van duurzaamheid en milieu, natuur, klimaat of water.
- Een second opinion ten aanzien van de manier waarop maatschappelijke of politieke vragen ten aanzien van duurzaamheid moeten worden meegenomen om de maatschappelijke inbedding te versterken.
Wat is mijn toegevoegde waarde
Het door ervaring opgedane vermogen om verschillende (maatschappelijke en politieke) denkwijzen en praktijken te doorgronden en verbinden.
Een brede wetenschappelijke achtergrond, en ervaring in het verbinden van theorie en praktijk.
Volstrekt onafhankelijk en eerlijk advies. Ik ben geen nadrukkelijk geen voorlichter of communicatie-adviseur
Een netwerk van deskundigen die ik kan raadplegen
Voorbeelden van maatschappelijke dilemma’s
Stel u bent een lokale overheid en wilt een aantal nieuwe windmolens bouwen niet ver van een woonwijk.
U vertegenwoordigt bewoners van een wijk die geen windmolen(s) in de buurt willen.
U heeft een bedrijf dat olieproducten verkoopt en heeft te maken met klimaatactivisten.
U wilt als bedrijf verduurzamen, maar uw directe concurrenten doen dat niet.
U bent een vakbond die wil dat de bedrijven waarin u actief bent zichtbaar meer investeren in duurzaamheid.
Inzichten die helpen
Door mijn lange ervaring weet ik dat de meeste mensen, bedrijven en organisaties, milieu- en duurzaamheidsvragen laat onderkennen en pas oppakken als het hen persoonlijk raakt: als het eigenbelang dat vereist. Dat dit zo is, ligt aan de aard van de milieu- en duurzaamheidsproblemen, de manier waarop zij zich ontwikkelen en de dan vaak ingrijpende maatregelen – met een duur woord transities genoemd – die nodig zijn om ze aan te pakken.
Dan is de urgentie al vaak zo hoog dat emoties en belangen op de korte termijn de overhand krijgen en het winnen van zorgvuldigheid, doeltreffendheid en uitvoerbaarheid.
Iets wordt niet als een probleem gezien – zie tot voor kort het klimaat of de drinkwatervoorziening – als andere problemen urgenter worden geacht. Of als het probleem als te ingewikkeld of zelfs onoplosbaar wordt gezien. Argumenten om dat dan toch wel te doen werken dan niet of averechts. Druk uitoefenen al helemaal.
Als een probleem plotseling als zeer urgent wordt ervaren, zie het klimaat nu, eist het alle aandacht op en roept het heftige emoties op, individueel, collectief. Velen willen – eisen – dan dat het probleem meteen wordt aangepakt wordt, zelfs ten koste van andere problemen. Argumenten om dat niet te doen werken niet of averechts. Druk uitoefenen vergroot alleen maar de weerstand.
Dit zijn problemen waar ik mij op richt. Urgente, complexe problemen die wel al spelen, maar pas zichtbaar worden in de toekomst of als de verstoring ver is doorgeschoten.
Motivatie
Milieuproblemen worden door de politiek pas laat opgepakt. De politiek moet veel belangen tegen elkaar moet afwegen. Politiek geeft meestal voorrang aan economische vragen. En ze laat de korte termijn meestal prevaleren boven de lange termijn.
Milieuproblemen worden door bedrijven alleen opgepakt als zij de kosten niet kunnen externaliseren of omzetten in baten. De markt is niet immoreel maar amoreel. Het doel van bedrijven is winst te maken. Goede bedoelingen zijn daaraan ondergeschikt. Alleen wetgeving, competitie en gerichte vraag kunnen daaraan een maat stellen.
Mensen hebben vaak geen tijd en geen zin om zich bezig te houden met zaken die hen niet direct aangaan of boven hun vermogen liggen. Daarvoor hebben zij politici, experts, ambtenaren en leiders aangesteld en accepteren zij allerlei instanties, belasting, wetten, rijken, hoogopgeleiden, ambtenaren en hun besluiten. Mensen milieuproblemen opdringen – en al helemaal de oplossing daarvoor – die ze niet kunnen of willen oplossen en waarvan ze vinden dat de door hen daarvoor aangestelden dat moeten doen, is een recept voor weerstand of apathie.
Organisaties en individuen die het oplossen van grensoverschrijdende, structurele milieuproblemen zoals het klimaat, en de natuur, zoeken of neerleggen bij het individu, als burger of consument, de samenleving, of het eigen land, schieten zichzelf makkelijk in de eigen voet. Een beter milieu begint vaak niet bij jezelf, bij de individuele burger of consument.